‘Natuurlijk mis ik mijn vrouw’

Hij is dertig jaar oud, heeft een vriendelijke lach en is opgeleid tot boekhouder. Marcén Zarzycki liet zijn hoogzwangere vrouw in Polen achter om te werken op een komkommerkwekerij aan de Waardjesweg in Asten-Heusden. Elke zes tot acht weken rijdt hij terug naar Polen om bij zijn vrouw te zijn.
Het doet hem pijn om haar steeds te moeten missen. ‘Meteen als ik weer in de auto stap op weg naar Nederland, krijg ik heimwee. Maar daar is niets aan te doen. We hebben dagelijks contact via de telefoon en Skype. Zodra de geboorte van ons eerste kindje zich aandient, rijd ik uiteraard onmiddellijk naar huis. Binnen 7,5 uur ben ik thuis.’
In Polen was het voor Zarzycki moeilijk om een baan te vinden. Bovendien zijn de Poolse salarissen laag. ‘In de Nederlandse glastuinbouw verdien ik nu drie keer zo veel als ik zou verdienen als boekhouder in Polen. Werken in de Poolse tuinbouw is helemaal niet interessant. Het loon ligt op circa 1,50 euro per uur.’
Zarzycki heeft het naar zijn zin in het Brabantse dorp. Samen met vijf andere Polen deelt hij een eengezinswoning in het dorp. In zijn vrije tijd voetbalt hij in de plaatselijke voetbalvereniging sv ONDO. ‘Ik ben een geboren voetballer’, glundert Zarzycki. ‘Ik ben sportief en heb in Polen ook altijd gevoetbald.’ Ondanks dat hij de Nederlandse taal niet spreekt, geeft dat geen problemen in het team. ‘Voetballers spreken dezelfde taal, we begrijpen elkaar.’
Zarzycki heeft geen idee wat de toekomst hem brengt. Mogelijk keert hij voorgoed terug naar Polen, maar het is ook mogelijk dat hij zich met zijn gezin in Nederland vestigt.
‘Ik houd van Nederlanders. Ze zijn aardig en de mensen begroeten je op straat. Ze zijn meer open en ontspannen dan Polen. Ik voel me hier welkom.’