Rollen omdraaien

Begin maart organiseert Boerderij een congres over mest. De aanleiding laat zich raden. De laatste jaren is er veel veranderd in de wetgeving. Verplichte percentages mestverwerking, strengere normen, een wet op grondgebondenheid en fosfaatrechten voor melkvee.
In de aanloop naar dit congres ben ik geïnterviewd. De eerste vraag luidde: wat vindt u van het mestbeleid? Ik gaf een antwoord waar ik me opnieuw over verbaas: 'We hebben in dertig jaar het mestvraagstuk zelf niet opgelost. Daarom hebben we om de mestwet gevraagd.' Ik kreeg ook de vraag over wat er niet goed gaat in de mestwereld. Ik hoef het antwoord hier niet op te schrijven. U kent het vast wel. Ook hier geldt dat we het de critici van de land- en tuinbouw en de politiek wel erg gemakkelijk maken. Zij hebben de inkoppers voor het grijpen.
Dit voorbeeld is exemplarisch. Ondertussen maken wij ons in zalen en op internetfora druk en verwijten wij overheid, media en actiegroepen van alles en nog wat. 'Ze' begrijpen er niets van, 'ze' maken beleid dat kant noch wal raakt, 'ze' van de grachtengordel zetten ons in kwaad daglicht. In de psychologie noemen ze dit fenomeen externe attributie. In mijn woorden: 'Het ligt niet aan mij.'
Hoe komt dat toch? Hoe komt het dat wij, bestuurders en medewerkers, steeds naar de overheden lopen met onze eisen en voorwaarden? Zitten we niet te veel in de belangenverdedigersrol? Het is hardnekkig. Wie bij de overheid is geweest, bestaat.
Ik zou er het liefst niet komen. Ik zou het liefst de rollen omdraaien. Want als wij onze rol als belangenbehartiger goed invullen, hebben we antwoorden en ondersteunen overheden ons met beleid en wetgeving. Hoe komen wij uit deze vicieuze cirkel? Wie durft?