Goed nieuws is slecht en slecht nieuws ook

Mooi, want feedback scherpt de geest. In de afgelopen weken viel het me herhaaldelijk op hoe zuur soms de commentaren zijn. Zo ontstak een lezer tegenover een redacteur telefonisch in woede over een artikel waarin door zuivelanalisten werd uitgesproken dat de melkprijs dreigt te dalen. Stemmingmakerij, was het oordeel.

Een andere redacteur kreeg op sociale media kritiek en de suggestie om van zijn pensioen te gaan genieten. Omdat hij niets van de materie zou hebben begrepen, maar eveneens omdat je niet moet melden dat er door veel boeren nu goed wordt verdiend.

Je ziet het veel vaker. Snel geschreven reacties die zijn gedoopt in een flinke dosis azijn. Nu moeten journalisten daar niet moeilijk over doen. Ze zetten anderen in de wind en moeten ook zelf tegen een stootje kunnen.

De vraag is wel wat je er als redactie mee moet. Want is de abonnee erbij gebaat om onthouden te worden van informatie over waar het goed gaat? Of wil hij juist alleen maar hallelujaverhalen lezen? En moeten we verzwijgen dat er mogelijk zwaarder weer op komst is, omdat je daarmee een selffulfilling prophecy creëert?

Volgens mij niet. We doen als landbouwjournalisten verslag van de sector zo ruw en rauw als hij is. Waar het blinkt, blinkt het en als het schuurt of pijnlijk is, dan melden we dat. Zoals de journalistiek betaamt.

Om met een vrolijke noot het jaar af te sluiten: namens het team van Nieuwe Oogst en medewerkers en bestuurders van LTO wens ik u prettige kerstdagen en voor 2018 alle goeds toe.