Doetjes

Ik ben bij een discussiebijeenkomst rondom het thema 'moederschap en carrière'. Aanleiding is het boek 'Ik, moeder', van Annemarie de Gee. De schrijfster is zelf aanwezig en vertelt hoe bang ze was dat aan haar carrière een eind was gekomen op het moment dat ze beviel van haar zoontje. Enkele vrouwen – advocaat, makelaar, loopbaancoach – schudden hun hoofd. 'Onzin. Kinderen moeten echt niet te veel bij hun moeder zijn. Daar worden het doetjes van.'

Ik voel me een eenling en verlang naar huis, naar de boerderij. De plek waar onze kinderen mogen opgroeien bij hun ouders. Waar ze meehelpen de kalveren te vangen als ze weer eens uit hun wei zijn ontsnapt. Waar ze urenlang met papa op de trekker zitten om te maaien en schudden. En waar ze op het stoepje voor de boerderijwinkel gaan zitten en spontaan 'kaas te koop' naar voorbijrijdende fietsers roepen. Natuurlijk: ze lopen ook regelmatig in de weg en het lukt me lang niet altijd om werk en privé goed te combineren.

Laat ik het niet al te romantisch maken. Opvang is daarom ook voor ons een noodzakelijk goed: twee dagen per week gaan de twee kleinsten – hun broer zit al op de basisschool – naar een kinderdagverblijf in de buurt. Dat gaat inderdaad prima. Behalve allerlei snotneuzen en waterpokken lopen ze er niets van op. En ik heb ondertussen even vrij om deze column te schrijven en naar afspraken buiten de deur te gaan.

Maar mijn baan belangrijker vinden dan mijn kinderen? Me een muts voelen omdat ik mijn carrière niet als allerhoogste doel heb? Laten we er onderling geen wedstrijd van maken. Het is een onderwerp dat weer actueel is, waar iedereen een mening over heeft, maar waarover vrouwen wat mij betreft lekker voor zichzelf mogen beslissen. En nu moet ik stoppen met schrijven. Mijn doetjes roepen.