Als elke seconde telt

Als eindverantwoordelijke op je erf moet je dan juist weten te handelen en in afwachting van de hulpdiensten iedereen in veiligheid kunnen brengen. Vandaar een cursus Bedrijfshulpverlening (BHV).

Met alle educatieboerinnen uit de regio luisterden we een ochtendje naar brandweerman John. Met zijn armen vol tatoeages, een ruige baard, kale kop en gouden armbanden zou ik in eerste instantie een ander beroep bij hem hebben bedacht, maar in John huisde een zeer blanke pit.

Reanimaties, verstikkingen, bloedingen: in zijn ogen zag ik ervaring. Meerdere malen maakte hij het verschil tussen leven of dood. Een ware held.

Van mezelf weet ik niet goed hoe ik zal reageren als er brand uitbreekt of iemand met een open botbreuk om mijn hulp schreeuwt. Hoewel, toen Jurre onlangs strompelend bij me aan kwam met de mededeling dat een spijker dwars door zijn laars én zijn teen was gegaan, keek ik snel de andere kant op. Uiteindelijk heeft hij er zelf een pleister op geplakt.

Maar als er niet te veel bloed bij komt kijken, denk ik – hoop ik – dat ik wel wat levensreddende handelingen kan verrichten. Ook John complimenteerde me met mijn reanimatievaardigheden. 'Leuk ook dat je knotje mee wiebelt op je hoofd.'

Wat bovendien een geruststellende gedachte is, is dat we sinds een paar maanden een AED op ons erf hebben. Deze is aangeschaft na geldinzameling onder alle bewoners van ons dijkweggetje. En omdat onze boerderij het meest centraal ligt en goed toegankelijk is, is hij bij ons aan de stal bevestigd. Binnen handbereik.

John vroeg ons ook burgerhulpverlener te worden. Na aanmelding bij de Hartstichting kun je worden opgeroepen voor een reanimatiemelding in je buurt. Ik hoefde daar niet over na te denken. Al lijkt het me enorm ingrijpend; ik wil wat kunnen doen. U ook?