'Onthoornen'

Daar snapte ik maar weinig van: 'Ik weet niet beter dan dat kalfjes binnen een paar weken na de geboorte onthoornd worden en zie daar ook niet het slechte van in. Wel zie ik wat de koeien mét hoorns elkaar aandoen: in de kudde is duidelijk een rangorde, waarin het pispaaltje de klappen van de bazige koeien te verduren krijgt. Wonden en bloeduiers: mij lijkt het onthoornen van kalfjes toch net wat diervriendelijker.' Dat schreef ik toen.

Uiteindelijk ben ik het toch gaan waarderen. Ook was ik er trots op dat het Jurre lukte om de koe de koe te laten en de manier van boeren zo aan te passen dat het stoten meeviel. Ik leerde veel over de hiërarchie binnen een kudde en vond het prachtig om te zien dat bij elke koe de hoorns anders groeiden. Recht omhoog, gekruld, asymmetrisch. Ik kon ze niet meer wegdenken, ze hoorden erbij.

Ook op de boerderij in Weesp werden de kalfjes niet onthoornd. Wel werden de scherpe punten verwijderd, zodat de koeien elkaar niet verwondden. Een minder mooi gezicht, maar wel een prima middenweg. Als educatieboerin vond ik het leuk om de basisschoolleerlingen rond te leiden en hun verbazing in de potstal te horen: 'Waarom hebben jullie alleen maar stieren?' Ha, dan kon ik hun veel leren.

Op onze nieuwe boerderij worden de kalfjes onthoornd. En hoewel ik de argumenten daarvoor goed snap, was het toch slikken, toen de veearts kwam en ik de kalveren met een roesje in het stro zag liggen. Het voelde alsof ze een deel van hun koe-zijn werd ontnomen. Ik vroeg Jurre wat hij ervan vond. 'Ik moet ook weer even wennen, maar vanwege de ligboxenstal is onthoornen op deze boerderij de beste keuze. En wat me opvalt, is dat de kudde heel rustig is. Er is zelden onderling gedoe. Dat scheelt de dieren ook veel stress.'

Tja, daar is ook zeker iets voor te zeggen.