'Gehakselde stukken blik'

Op alle boerderijen waar we hebben gewoond hebben we dieren verloren aan gehakselde stukken bierblik in het hooi. Van een biermerk dat we zelf niet dronken en dat dus bijna zeker door achteloze recreanten in de berm is gegooid. Op weg naar een feestje, op de terugweg door de nacht. Of gewoon op een zonnige zondag, het vertier in het hoofd. Jolig, uitgelaten. In een toestand waarin je voor even los bent van alle regels.

Ja, zo zal het gaan.

Al kan ik er met mijn hoofd niet bij. Zelfs in mijn meest dronken bui – nu toch alweer een decennium geleden – heb ik nooit een blikje of flesje op straat gegooid. Dat dóe je gewoon niet. Daar zijn prullenbakken voor uitgevonden. Je jaszak. Je handtas.

Overigens lees ik nu dat vooral blikjes van energiedrankjes in de natuur belanden. Die drankjes blijken dus niet te werken, anders zou de drinker na consumptie wel als een Superman naar de prullenbak vliegen. Wat een desillusie.

In Drenthe lagen onze weilanden langs een fietsroute, maar hier in Waterland dreigt een ander gevaar: die van de waterrecreant. De meesten zullen ongetwijfeld keurige mensen zijn, die na hun boottocht de verpakkingen van hun versnaperingen netjes in een afvalzak stoppen. Maar de verhalen over troep aan de waterkant en in het weiland zijn serieus. En desastreus. Een koe eet nu eenmaal gulzig en proeft lang niet alles.

Jaarlijks gaat het om 150 miljoen blikjes die in de natuur belanden, zeggen de landelijke cijfers. En schokkend: 4.000 dode koeien. En al ben ik blij dat de politiek nu heeft bepaald dat vanaf 31 december 2022 statiegeld op blik wordt ingevoerd, het duurt nog 21 maanden. Nog 263 miljoen blikjes te gaan, nog 7.000 dode koeien. Tenzij. Tja, tenzij. Dit voorkomen is zó makkelijk.