'Overheid weet wel raad met stikstofruimte'

Dat er wel degelijk stikstofruimte is, bleek deze week. Het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat publiceerde een nieuw tracébesluit voor de verbreding van de A27/A12 bij Utrecht. U weet wel. Daarvoor moet opnieuw een stuk van Landgoed Oud- en Nieuw-Amelisweerd sneuvelen: zo'n achthonderd bomen, waarvan sommige eiken 150 jaar oud zijn.

Leest u mee Brussel, qua instandhouding? De stikstofcompensatie is inmiddels geregeld. Uit het tracébesluit blijkt dat rond de Veluwe zes boeren bereid zijn gevonden deels of helemaal te stoppen. Dit geldt ook voor twee agrarische bedrijven in de provincie Utrecht.

Ik neem aan dat deze (deels) uitgekochte boeren makkelijk te overtuigen waren, want het nieuwe tracébesluit was in twee jaar klaar. Bij een eerder tracébesluit voor de A15 bleken opgekochte bedrijven niet of nauwelijks nog actief. We kunnen hier dus spreken van het laaghangend fruit in de stikstofreductie.

Die snelle stikstofwinst wordt nu door de overheid weggegraaid voor infrastructurele projecten. En ja, van zo'n wegverbreding zullen veel Nederlanders profiteren.

Maar net zoals in de stikstofaanpak de doelen voor verkeer, industrie en luchtvaart ontbreken, wordt hier ook geen publieke afweging gemaakt. De stikstofruimte die via eenvoudige procedures is te winnen moet via een stikstofbank evenredig worden verdeeld over de sectoren. Dit voorkomt scheve gezichten in een sector waarmee de verhoudingen toch al gespannen zijn.