Minimaal 25 jaar vooruit boeren met akkoord

Wat een jaar ligt achter ons. Een nieuw kabinet met maar liefst twee ministers op LNV. Een stikstofplan in de vorm van een dictaat. Geen verbinding. Geen inhoudelijk overleg. Stroe. Kloof platteland en stad. Wederzijds wantrouwen. Minister weg. Rapport Remkes. Minister komt. Herwaardering en hoop. Op naar een Landbouwakkoord.

Voor mij staat het als een paal boven wat dat een Landbouwakkoord agrariërs die doorgaan fysiek, financieel en geestelijk ruimte moet bieden om minimaal 25 jaar te kunnen boeren. Als we de handtekening zetten, moeten het afgelopen zijn met nieuwe wetten, regels en beperkingen. Blijvers (wat een rotwoord) hebben recht op deze duidelijkheid. Alleen dan kunnen ze investeren, innoveren, bouwen, zaaien en oogsten.

De weg naar een akkoord is hobbelig, dat snap ik. Iedere constructief betrokken partij heeft recht op inspraak, verdient het om echt gehoord te worden en moet zich in het uiteindelijke akkoord kunnen vinden. Dat kost improvisatievermogen en creativiteit.

Laat het alsjeblieft geen Poolse landdag worden, waar alles en iedereen door elkaar kakelt, niemand naar elkaar luistert en een uiteindelijk akkoord broos is.

Laten we de agrarische rijen gesloten houden en ervoor zorgen dat ieders geluid en inhoudelijke bijdrage gehoord, (h)erkend en gerespecteerd wordt op weg naar een robuust akkoord. Aan welke gesprekstafel dat gebeurt, vind ik van nevengeschikt belang. Als het landbouwakkoord uiteindelijk maar gedragen wordt.

Bezinning en reflectie passen bij de laatste dagen van december. Laten we in die geest nadenken over de waarde van de Nederlandse landbouw en het perspectief die deze primaire sector verdient. In het belang van Nederland. Nu meer dan ooit. Fijne feestdagen.