'De grond wordt (te) duur betaald'

De staat, burgers, ondernemers en terreinbeheerders leggen allemaal een claim op de 3,3 miljoen hectare Nederlandse bodem. Waar leg je dan je prioriteiten: woningbouw, natuurontwikkeling, voedsel- en groenproductie, industrie, stedelijke ontwikkeling, infrastructuur of recreatie?

Dit land is er altijd in geslaagd om een balans te vinden tussen het gezamenlijke en het individuele belang, met dank aan ons ooit zo geprezen poldermodel. Met elkaar draag je de verantwoordelijkheid voor ontwikkeling en beheer van het land. Nu proberen we dit binnen de context van een gebiedsgerichte aanpak en dat is geen gemakkelijke opgave.

Grond vormt dé basis voor een succesvolle agrarische sector: plantaardig of dierlijk. Elke ondernemer weegt zijn kosten en kijkt naar zijn rendement, voordat een verstandige investeringsbeslissing volgt. Met actuele grondprijzen van gemiddeld 85.000 euro en bizarre uitschieters tot wel 200.000 euro per hectare is een positief bedrijfsresultaat een enorme uitdaging. De grond wordt (te) duur betaald.

Deze grondprijzen dwingen ondernemers om extreem kritisch te zijn op hun rendement en hun bedrijfsmodel. Extensivering is bijna niet mogelijk. Al snel zou het einde oefening zijn. De algemene grondhonger in ons land en extensivering van de land- en tuinbouw gaan niet samen. Dat is wensdenken ten top.

Willen wij gezond voedsel en groen in Nederland blijven produceren en milieu-uitdagingen voortvarend aanpakken, dan is er maar één vruchtbare route; u zult 'm begrijpen. Dus moeten wij zorgvuldiger met agrarische gronden omgaan om te voorkomen dat groenten, fruit en vlees straks uit verre buitenlanden komen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand dit zou willen.