'Dunne scheidslijn tussen eigenbelang en altruïsme'

Misschien zit het probleem al in de naam en het verleden. In de loop der jaren hebben we de naam ontwikkelingshulp, wat klinkt alsof het puur een kwestie van geven is, veranderd in ontwikkelingssamenwerking. Het geitenwollen weldoenersimago is echter gebleven. Dat is jammer en kortzichtig, want in werkelijkheid is het een diepte-investering. Het gaat om het opbouwen van handelsrelaties, stabiliteit en samenwerking.

Hongersnood is immers niet alleen een ramp voor degenen die het treft, het werkt als een katalysator voor migratiestromen en geopolitieke instabiliteit. Het is een dunne scheidslijn tussen eigenbelang en altruïsme. Door gericht te investeren in voedselzekerheid en duurzame landbouw elders, dragen we ook bij aan stabiliteit en daarmee aan onze eigen toekomst.

Die boot dreigen we te missen als we blijven navelstaren. De Verenigde Staten richten zich steeds meer op zichzelf, wat we recent opnieuw zagen in uitspraken over Oekraïne en defensie. Europa moet zich strategisch herpositioneren en leren om zelfstandiger te opereren. Dat vraagt om investeringen en een mentaliteitsverandering. Niet alleen bij politici en bestuurders, maar ook bij de burger.

Macht en invloed gaan hand in hand. Als Europa de gaten opvult die de Verenigde Staten laten vallen, bouwen we aan langdurige partnerschappen en versterken we onze positie in de wereld. De Nederlandse agrosector kan hierin een belangrijke rol spelen.

Initiatieven als Agriterra laten zien hoe wij kennis en kunde kunnen inzetten om wereldwijd voedselproductie te verbeteren. Daar mogen we trots op zijn. Ontwikkelingssamenwerking is geen kwestie van liefdadigheid, maar van gezond verstand.