'Zorg dat de boer nooit de wapenproducent van de toekomst wordt'

Hij voelde zich maatschappelijk buitengesloten, kreeg nauwelijks vergunningen rond en banken wilden hem amper als klant. Tegelijkertijd werd zijn innovatieve werk geprezen door klanten als politie en defensie. Een paradox: gewaardeerd door klanten die naast klant ook overheid zijn, maar maatschappelijk verguisd.

Tot voor kort was investeren in wapen- of defensiematerieel haast taboe. Pensioenfondsen en beleggingsinstellingen wezen het principieel af. Maar inmiddels zijn de geopolitieke kaarten drastisch geschud. Zelfs Europa kent weer oorlog op eigen bodem.

Ineens krijgt defensie volop ruimte om zich te ontwikkelen en neemt de roep om het produceren van defensiemateriaal weer toe. De Europese Investeringsbank heeft zelfs zijn leenvoorwaarden aangepast om defensieprojecten te steunen, zo stond onlangs nog in het FD.

Precies daarin herken ik iets van onze sector. Ook de land- en tuinbouw is te lang als 'ongewenst' neergezet. Door een deel van de politiek, aangespoord door activistische geluiden. Sommige bedrijfstakken werden gezien als overbodig of zelfs schadelijk. Maar nu zien we: verwaarlozen leidt tot achterstanden die nauwelijks nog zijn in te halen.

Onze voedselproductie, onze groene kennis, onze innovatiekracht, ze zijn essentieel. Niet alleen economisch, maar ook voor de weerbaarheid van onze samenleving. Land- en tuinbouw is geen luxeproduct, het is een strategische sector. Laat de politiek hiervan leren: schoffeer geen sector die je morgen keihard nodig hebt.

Geef ruimte. Geef vertrouwen. En zorg dat de boer nooit de wapenproducent van de toekomst wordt, onmisbaar en ongewenst tegelijk.