‘Tweespalt in de volgende fase’

Onze lijn is consistent, voortbouwend op het bouwstenenakkoord op weg naar een oplossing. De een spreekt van teloorgang en verlangt maximale weerstand. Een ander, een jonge PAS-melder in Drachten met een extensief bedrijf, ziet de tijd in onzekerheid wegtikken. ‘Wanneer denk je dat ik word gelegaliseerd? Hoe lang moet ik daar nog op wachten?’

De diversiteit in de sector versmalt met deze volgende stap in een nog lang niet afgelopen proces. Het zijn inmiddels duidelijk twee kampen. De minister heeft daar zelf ook een rol in gespeeld door een aantal sectorpartijen niet uit te nodigen voor de taskforce.

We hebben een minderheidskabinet dat nu naar de flanken moet in de Tweede Kamer. Welke rol gaan zij spelen, of houden zij liever hun handen schoon? Een kat-en-muisspel ontstaat met een landbouwsector die het kind van de rekening dreigt te worden.

Lees ook: CU-Kamerlid Grinwis: ‘Met doorgedreven zoneringsdenken platteland in waagschaal’

In de stikstofbrief staan een paar rotte appels die eruit moeten of tenminste moeten worden aangepast. Maar dat het stikstofpakket in zijn geheel 42 tot 46 procent oftewel 45 tot 50 kiloton reductie moet gaan leiden, staat voor ons niet ter discussie. Uiteraard op voorwaarde dat dit – tezamen met geborgd natuurherstel – dan ook het stikstofslot openbreekt en vergunningverlening vrijkomt.

We hebben dit keihard nodig. Ook om monomestvergisting in combinatie met renure grootschalig uit te rollen en de volgende stap te zetten in mestverwaarding en ammoniakreductie. Een zogenoemde no-regret-innovatie.

Stikstof is een verdelingsvraagstuk waar je als belangenbehartiger makkelijk je vingers aan kunt branden. Wij hebben de overheid sectorbreed uitgedaagd om op innovatie in te zetten om onvrijwillige krimp, oftewel generieke korting, te vermijden. Dat heeft geresulteerd in de norm van 0,164 kilo ammoniak per fosfaatrecht.

Innoveren of verder krimpen

Heb ik een heilig geloof in innovatie? Nee. Maar het is dit of nog meer krimpen. Wij blijven ook inzetten op doelsturing gekoppeld aan grondgebondenheid. Met absurde grondprijzen zijn contracten met akkerbouwers een praktische oplossing om invulling te geven aan een administratieve last, maar niet één waar je een bedrijf duurzaam op kunt bouwen.

Het is een illusie dat grondgebondenheid voor een betere grondwaterkwaliteit gaat zorgen of voor maatschappelijk draagvlak van de melkveehouderij of stikstofreductie. Wederom niet-effectieve wetgeving, een opeenstapeling van regels, waarbij het een politieke oplossing is voor een niet-bestaand probleem.

Volg de laatste ontwikkelingen rond het stikstofpakket van het kabinet op nieuweoogst.nl/stikstof