‘Meer antwoorden dan vragen moet norm zijn’

Dat laatste gebeurde. Toen in 2026 de kabinetsplannen door de toenmalige minister van Landbouw Jaimie van Essen werden gepresenteerd, waren er vooral vragen, geen antwoorden. De jaren die volgden waren intens. Timons boerderij bevond zich in een ‘zone’. Hoewel hij en zijn zus keihard werkten, werd enkele jaren later de grond toch verkocht en de boerderij stopgezet. Het verdienvermogen was gehalveerd, terwijl de kosten bleven. En de bank wilde geen financiering geven voor aanpassingen in de stal.

Met zijn zus liep de afwikkeling van het bedrijf stroef. Hun droom was beëindigd en het lukte hen niet om hun emoties een plek te geven. Nu, vijf jaar later, kijkt Timon met gemengde gevoelens terug. De boerderij zit diep in zijn hart, een open wond die niet zal helen. Is dit hoe we later terugkijken op de periode die nu bepalend is voor wat komen gaat?

Misschien, maar misschien ook niet. Beleid heeft consequenties. Natuurlijk kunnen we zakelijk relativeren en de plussen en minnen afwegen. Maar consequenties gaan ook over emoties. Wat doet beleid met de leefbaarheid op het platteland of, zoals de Friezen zeggen: met de mienskip? Wat doet beleid met mensen? Vooraf nadenken over hoe kan worden voldaan aan uitgangspunten als perspectief, een goed verdienmodel en leefbaarheid is uitermate belangrijk. Meer antwoorden dan vragen, dat moet de norm zijn, niet andersom.