‘Voedsel als wapen, landbouw als antwoord’

Stijgende productiekosten, overgereguleerde EU-marktbeperkingen en oneerlijke handelsconcurrentie maken dat steeds minder boerenzonen en -dochters het familiebedrijf overnemen.

De cijfers zijn schokkend: tegenover elke drie Europese boeren van 65+ staat één boer onder de 40. Tussen 2005 en 2020 nam het totaalaantal boeren af met 37 procent. En nog steeds verliest Europa elk jaar 30.000 hectare landbouwgrond.

Buiten Europa is het besef vele malen groter dat voldoende betrouwbaar voedsel allesbehalve vanzelfsprekend is. China’s binnenlandbeleid is expliciet gericht op het veiligstellen van de voedselzekerheid. In Oekraïne zien we dat Rusland bewust kiest voor een strategie van ‘weaponising food’. En Trumps handelsoorlog focust vaak op tariefverhogingen voor landbouwproducten.

Het steekt schril af tegen het gebrek aan urgentie in eigen land. Het Kamerdebat over voedselzekerheid van 23 september werd een meningencircus over wat voor soort landbouw de verschillende partijen het liefst willen zien. Vragen waar het écht over zou moeten gaan, kwamen amper aan bod.

Hoe vergroten we de productie van plantaardige eiwitten en diervoederstoffen op ons eigen continent? Hoe maken we onze landbouw weerbaarder bij toenemende weersextremen? Hoe zorgen we voor instroom van voldoende jonge boeren? Hoe beschermen we het behoud van voldoende landbouwareaal? En hoe verhoudt dat zich tot beleid voor stikstof en gewasbeschermingsmiddelen?

Ook LTO heeft dit jaar een eigen voedselvisie opgesteld. Deze delen we op korte termijn met jullie. En met LVVN-staatssecretaris Silvio Erkens, als inbreng voor zijn voedselvisie. Hopelijk helpt het om dit debat te voeren op het niveau dat dit thema verdient.