Steungeld voor boeren dreigt weinig uit te halen

Het Europese steungeld van 500 miljoen euro voor noodlijdende veehouders is hartstikke welkom. Het is echter maar zeer de vraag of de Nederlandse boer er iets mee opschiet.
Van de half miljard euro uit Europa gaat 150 miljoen euro naar vrijwillige productiebeperking door melkveehouders. Effectief? Vermoedelijk niet. Voor 14 cent per kilo doet geen boer zijn koeien naar de slacht. Enkel boeren die toch al minder melkten, zullen profiteren. De krimp van de melkplas en stijging van prijzen zal beperkt zijn.
De overige 350 miljoen euro wordt door de lidstaten besteed. Het lijkt ondenkbaar dat staatssecretaris Van Dam de nationale verdubbelaar inzet, iets wat veel van zijn collega's wel doen. Als je rekent per koe, ontvangen sommige landen minder dan 10 euro. In Litouwen beuren ze 90 euro per staart. Een ongelijk speelveld dreigt.
In Nederland zijn het de melkveehouderij en de varkenshouderij die strijden om het grootste aandeel in de subsidietaart. Vanuit LTO wordt ingezet op vermindering van fosfaatproductie in melkvee en een bijdrage aan het vitaliseringsplan in de varkenssector.
Op de melkveesector ligt een grote druk. Nederland wordt in Europa gezien als een van de veroorzakers van de lage melkprijs, door de forse productiegroei. Om nieuwe derogatie niet in de waagschaal te stellen, kan Nederland zich geen halfslachtige besteding van steungeld veroorloven.
Steunfondsen blijken te vaak onhandige instrumenten die nauwelijks landen op het boerenerf. Boeren hebben nu weinig aan een bijdrage aan een cursus, stimulering van meer weidevogels of andere ludieke bestemming. Het geld moet naar projecten die ervoor zorgen dat melkveehouders minder fosfaat produceren en varkenshouders meer brood op de plank krijgen.