'Sociaal werk is bittere noodzaak'

Akkerbouwers en vollegrondtelers zetten alles op alles om, ondanks de extreme weersomstandigheden, straks nette oogsten te leveren. De veehouderij kampt met het blauwtongvirus en een toenemend aantal wolven, die het vooral op schapen gemunt hebben. En dan zijn er nog thema's als stikstof, PAS-melders, derogatie, water, mest en (het ontbreken aan) landbouwperspectief.

Op dit moment schrijft het kabinet-Schoof een regeerakkoord en is in Brussel een nieuwe Europese Commissie in de maak. Wat brengt het onze boeren en tuinders? Wij willen duidelijkheid, geen halfbakken beloften maar perspectief.

Onduidelijkheid wakkert frustraties, onzekerheid en machteloosheid aan. Die gevoelens zijn er, al zullen boeren en tuinders dat niet snel hardop zeggen. Daarom is het van groot belang dat er een goed sociaal netwerk en vangnet is.

Binnen de LTO-familie hebben we van oudsher nadrukkelijk aandacht voor 'die zachte kant'. In ZLTO-gebied kennen we al sociaal agrarisch werk sinds onze oprichting in 1896. Na de Tweede Wereldoorlog hebben we dat versterkt in een Sociaal Fonds.

Dat agrarisch sociaal werk hard nodig is, bleek recentelijk ook maar weer eens uit de uitzending van Pointer. Hoewel ik het wist, schokte mij het toch weer te horen dat een aanzienlijk aantal agrarisch ondernemers met depressiviteit kampt.

Daarom is het goed dat er een laagdrempelig loket is van en voor agrariërs waar mensen met zorgen en hulpvragen terecht kunnen: Taboer. Hun deskundigheid en aanwezigheid dicht bij het erf is een bittere noodzaak. Maar effectief sociaal werk begint met voorkomen en gevoelens van onrust in de kiem te smoren. Laten we daarom schouder aan schouder blijven staan met onze boeren en tuinders. Met Taboer als vangnet.