'Goudmijnen en schatten'

Puppy's brengen zoveel liefde met zich mee. Zoveel vrolijkheid. De afgelopen weken is er niemand geweest die een vies gezicht trok als hij de jonge hondjes zag. Iedereen smolt. Vertederde. De buurkinderen die dagelijks binnenwandelden, moeders van school die 'toevallig' langs de boerderij liepen en om een hoekje keken, klanten die kaas kwamen halen maar al snel toegaven eigenlijk voor de puppy's te komen. De 'oooh's en 'aaahhh's' galmden door het huis en met een pup in zijn armen bleek zelfs de meest zakelijke buurman 'koedie, koedie, koedie' te kunnen zeggen. Zo aandoenlijk.

Wat wel dubbel voelde was het bedenken van een vraagprijs voor de pups. Sinds corona en het thuiswerken is de vraag naar hondjes zo erg toegenomen, dat de prijzen de pan uit rijzen. Voor Golden Retrievers kun je op Marktplaats met gemak 1.750 euro krijgen. Voor Labradoodles zelfs 3.500 euro. Waarbij het nieuwe baasje ook nog eens een contract moet ondertekenen waarin staat dat hij het dier direct moet laten steriliseren. Bízar. Dat wilden we helemaal niet.

'Weten jullie het zeker?', knipoogde de dierearts toen we hem onze prijs vertelden. 'Jullie verzieken de markt.' In zijn praktijk sprak hij geregeld mensen die een paar duizend euro voor hun viervoeter hadden neergelegd. 'Zelfs voor boerderijkatten betaalt men tegenwoordig 200 euro.' Ik merkte dat ik door die waanzinnige handel het ook ineens spannend vond om de pups alleen in de boomgaard te laten lopen. Zo dicht langs de weg, direct in het zicht. Stel dat ze gestolen werden.

Daar droomde ik over.

Ik wilde de pups niet zien als goudmijnen, maar als échte schatten. Schatten met natte neuzen, een oneindig zachte vacht en kwispelende staarten. Hun aanhankelijkheid, hun vertrouwen in mij. Hun koppie in mijn nek, hun enthousiaste tong over mijn wang. Ik moet ze laten gaan. Dag Polly, Ben, Coco, Donna, Syb, Balau, Dokus en Sammie. Wat was het fijn met jullie.